Hindi siya ang tinawag.
Sa bawat palakpak, mas lumalalim ang katahimikang nakaukit sa dibdib niya—hindi dahil natalo siya, kundi dahil muntik na. Muntik nang maging una. Muntik nang magtagumpay. Muntik nang marating ang dulo.
Sa buhay, madalas hindi korona ang ipinagkakait sa atin, kundi ang unang puwesto. Ikalawa sa klase. Ikalawa sa pila ng pagkakataon. Ikalawa sa pangarap na akala mo’y sa’yo na. Parang laging may isang hakbang na kulang—isang hininga, isang puntos, isang desisyon. At doon, sa pagitan ng “muntik na” at “hindi ngayon,” natututo ang tao.
Akala niya noon, ang pagkatalo ay sukatan ng liit—na ang hindi pagwawagi ay patunay na hindi siya sapat. Ngunit habang pinupulot niya ang sarili mula sa entablado ng pag-asa, napagtanto niya: ang ikalawang puwesto ay hindi kawalan—ito’y kuwento. Kuwento ng pagsubok na tinahak, ng tapang na hindi umatras, ng pangarap na patuloy na humihinga kahit napagod.
May mga laban na hindi pageant, ngunit may entablado rin: sa silid-aralan, sa tahanan, sa trabaho, sa sariling isip. At sa bawat beses na hindi tayo ang pinili, may pagkakataong piliin ang ating sarili—na tumayo, umunawa, at magpatuloy. Ang pagkatalo ay hindi nagbawas ng halaga; ito ang nagpaalala na tao tayo—marunong masaktan, ngunit mas marunong bumangon.
Ang korona ay hindi laging isinusuot sa ulo. Minsan, isinusuot ito sa puso—bilang dignidad sa pagtanggap, lakas sa paghilom, at pag-asa sa susunod na umaga. At kung minsan man ay ikalawa lang ang puwesto, tandaan: hindi ka lumiit. Naging mas totoo ka, totoo sa iyong sarili. At sa mundong puno ng paligsahan, ang pagiging totoo ang tunay na panalo.
