Sa bawat elektronikong bakas ng ating panahon, patuloy na nag-aalab ang dugong bayani sa pintig ng kabataang Pilipino. Ang diwang ipinaglaban ng ating mga ninuno ay hindi nanatiling bilanggo sa mga pahina ng kasaysayan; ito ay humihinga, kumikilos, at naghuhumiyaw sa kasalukuyan.
Tuntungan ang Kahapon
Sa bawat paggunita sa kabayanihan ni Dr. Jose Rizal, tila isang gasgas na awitin ang linyang "Ang kabataan ang pag-asa ng bayan." Para sa marami, ang pag-asang ito ay nakakulong sa isang lumang kuwadro. Kabataang tahimik, de-kahon, at tanging tagasunod lamang sa agos ng tradisyon. Ngunit sa pagpasok ng makabagong siglo, ang larawang ito ay nagkaroon ng mga bagong kulay. Lampas sa pagiging disenyo ng nakaraan, ang 'mahiwagang bulaklak' ni Rizal ay nag-anyong matatalas na tinig na pilit kumakawala sa gitna ng alingawngaw ng kasalukuyan.
Ang modernong kabataan ay madalas pukulin ng puna at panghuhusga dahil sa kanilang kakaibang bersyon ng pakikibaka. Sa mata ng nakararami, ang pagkapit sa gadgets ay tanda ng katamaran, ngunit sa likod ng mga makinang na iskrin ay isang makapangyarihang anyo ng pagbabantay at pagpuna. Hindi man sila humahawak ng pluma sa papel o tabak sa parang, ginagamit naman nila ang teknolohiya upang itanim ang binhi ng kamalayan. Ito ang kanilang bersyon ng pag-asa. Isang adhikaing hindi nakapiit sa lumang pamantayan, kundi malayang pumapailanlang sa hangin ng makabagong panahon.
Pagkumpas sa Iisang Mithiin
Gayunpaman, sa kabila ng pagbabago ng anyo ng kanilang pagkilos, ang ugat ng kanilang mga prinsipyo ay nananatiling nakatanim sa parehong lupaing ipinaglaban ni Rizal. Ang pagkauhaw ng kabataan ngayon para sa katarungan ay ang mismong binhing sumibol sa mga pahina ng Noli Me Tangere at El Filibusterismo. Maaaring nagbago ang tagpuan—mula sa madidilim na silid ng mga ilustrado patungo sa maliwanag na daluyan ng digital na mundo—ngunit ang layunin ay hindi natitinag. Ang makita ang Pilipinas na malaya at marangal.
Ang pag-asa ni Rizal ay hindi isang rebultong hindi gumagalaw; ito ay isang buhay na diwang sumasabay sa kumpas ng panahon. Kung ang siglo ni Rizal ay nangailangan ng mga martir sa Bagumbayan, ang ating panahon naman ay humihingi ng mga lider na may kritikal na pag-iisip at wagas na malasakit. Ang bawat kilos ng kabataan ngayon ay patunay na ang pangarap ng bayani ay hindi nabaon sa limot, kundi nag-iba lamang ng anyo upang mas maging epektibo sa ilalim ng bagong langit.
Ang Panulat na Hindi Nabali
Sa bawat aral ni Rizal, mula sa talim ng mapanuring pag-iisip hanggang sa wagas na pag-aalay ng sarili, ay may binhing patuloy na sumisibol at umuugnay sa diwa ng bagong henerasyon. Ang kaniyang mga prinsipyo ay hindi kailanman naging palamuti lamang ng nakaraan; bagkus, ito ay dumaan sa isang masining na ebolusyon upang umangkop sa masalimuot na hamon ng kasalukuyan.
Dito napatutunayang hindi kailanman napuputol ang kaniyang panulat; nag-iba lamang ito ng anyo, mula sa tintang inuukit sa papel patungo sa mabilis na pintig ng impormasyon at kislap ng mga elektronikong iskrin. Hindi naglaho ang kaniyang tinig, kundi muling nag-anyo bilang isang masiglang pakikibaka na bumabaklas sa kawalang-malay at nagbibigay-buhay sa makabagong himagsikan ng kaisipan.
Sa huli, ang mga kabataan ay hindi lamang ang 'bukas' na hinihintay—sila ang 'ngayon' na nagpapatakbo sa makinarya ng ating tadhana. Sila ang mga bagong kabanata ng kasaysayan na isinusulat hindi ng tinta, kundi ng teknolohiya, sining, at serbisyo. Ang panulat ni Rizal ay hindi nabali sa nakaraan; ito ay muling nabuhay bilang mga code, kanta, tula, at panawagan sa kalsada.
Hangga’t may kabataang may tapat na pag-ibig sa lupang sinilangan, ang panulat ni Rizal ay hindi matatapos sa Bagumbayan; ito ay patuloy na susulat sa bawat pintig ng pusong Pilipino. Isang ugat na patuloy na magbubunga ng mas maliwanag na bukas.
